Lange tijd had ik alleen maar witte kuddegenoten om me heen. Ik was dus goed herkenbaar als voskleurige van de kudde. Vanaf 2010 had ik het geluk dat ik op deze bijzondere plek middenin de randstad mocht wonen. Een plek die voldoet aan de natuurlijke behoeften van een paard; voldoende bewegingsvrijheid, sociaal contact met andere paarden en voldoende voedsel en water. Mijn lijf werd fysiek steeds moeier en als leider van de kudde ging ik steeds meer taken overdragen. De andere paarden vroegen daar zelfs om en zette mij een stapje terug. Ik werd oud en moest het stokje overdragen. Ik heb dan ook het geluk gehad dat ik in oktober 2022, omringd met deze kudde, mijn laatste adem heb uitgeblazen. Ik had me geen betere laatste levensjaren kunnen wensen.
